வசந்தம் தேவையில்லை!

தவம் கலைத்தவன்
தையலை நோக்கினான்...

நெற்றிக்கண் நெருப்பு
பனித்துளியானது!

மரங்கள் துளிர்த்தன...
மலர்கள் மலர்ந்தன...
தென்றல் தவழ்ந்தது...

பிரபஞ்சத்தின்
முதல் காதல்
பிறந்தது —
வசந்தமாய்!

பஞ்சமில்லை

சோற்றுக்கு

பஞ்சம் வந்தாலும்

கவிதைக்கு

பஞ்சம் வருவதிலலை!

என்னத்தை சொல்லுதோ ?

எண்ணத்தை சொல்லுதோ !

ஒன்றல்ல கண்ணே...

மழைத் துளியும்
உன் பார்வையும்
ஒன்றல்ல கண்ணே...
மழை நனைப்பது
உடலை மட்டும்!